Ο βαθύτερος φόβος μας..

Ο βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ο βαθύτερος φόβος μας είναι ότι είμαστε απεριόριστα δυνατοί. Είναι το φως μέσα μας κι όχι το σκοτάδι που μας τρομάζει περισσότερο. Ρωτάμε τον εαυτό μας ποιος είμαι εγώ για να είμαι υπέροχος, λαμπρός, ταλαντούχος και τέλειος.Στην πραγματικότητα, ποιος είσαι για να μην είσαι όλα αυτά; Είσαι παιδί του Θεού. Το να παίζεις μέτρια δεν χρησιμεύει  στον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα  το"φωτισμένο" στο να συρρικνώνεσαι ούτως ώστε αυτοί που είναι γύρω σου να μην νιώθουν ανασφαλείς. Όλοι προοριζόμαστε για να λάμπουμε, όπως ακριβώς λάμπουν τα παιδιά. Όλοι γεννηθήκαμε για να κάνουμε φανερή τη δόξα του Θεού που υπάρχει μέσα μας. Αυτή η δόξα δεν υπάρχει απλά σε κάποιους από εμάς, βρίσκεται σε όλους μας. Κι όσο αφήνουμε το δικό μας φως να λάμψει, δίνουμε και στους άλλους την άδεια να κάνουν το ίδιο. Καθώς απελευθερωνόμαστε από τον φόβο μας, η παρουσία μας αυτόματα απελευθερώνει και τους άλλους...
Κείμενο: Marianne Williamson
Μετάφραση:Αλεξάνδρα Πανταζή

Η πιο βαθιά ερωτική πράξη!

Ἕνα περίεργο ἐπεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στὶς ἐφημερίδες,

ἕνας ἄντρας πῆγε σ᾿ ἕνα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ «σπίτια»,

πῆρε μιὰ γυναῖκα,

μὰ μόλις μπαίνουν στὸ δωμάτιο,

ἀντὶ νὰ γδυθεῖ καὶ νὰ ἐπαναλάβει τὴν αἰώνια κίνηση,

γονάτισε μπροστά της, λέει, καὶ τῆς ζητοῦσε νὰ τὸν ἀφήσει

νὰ κλάψει στὰ πόδια της. Ἐκείνη βάζει τὶς φωνές,

«ἐδῶ ἔρχονται γιὰ ἄλλα πράγματα»,

οἱ ἄλλοι ἀπ᾿ ἔξω δώστου χτυπήματα στὴν πόρτα.

Μὲ τὰ πολλὰ ἄνοιξαν καὶ τὸν διώξανε μὲ τὶς κλωτσιὲς

— ἀκοῦς ἐκεῖ διαστροφὴ νὰ θέλει, νὰ κλάψει μπρός σε μιὰ γυναῖκα.

Ἐκεῖνος ἔστριψε τὴ γωνία καὶ χάθηκε καταντροπιασμένος.

Κανεὶς δὲν τὸν ξανάδε πιά.

Καὶ μόνο ἐκείνη ἡ γυναῖκα,

θὰ ᾿ρθεῖ ἡ ἀναπότρεπτη ὥρα μιὰ νύχτα, ποὺ θὰ νοιώσει τὸν τρόμο ξαφνικά,

πῶς στέρησε τὸν ἑαυτὸ τῆς ἀπ᾿ τὴν πιὸ βαθιά,

τὴν πιὸ μεγάλη ἐρωτικὴ πράξη

μὴν ἀφήνοντας ἕναν ἄντρα νὰ κλάψει στὰ πόδια της.

         

                              Τάσος Λειβαδίτης

Μας φοβούνται...και μας σκοτώνουν!

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.

Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε

φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε

φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας

φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ

καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ

μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν

νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Τάσος Λειβαδίτης

"Άνθρωποι της επιφάνειας"

Παρατηρώ τα τελευταία χρόνια ότι η εποχή μας δεν περνάει μόνο κρίση οικονομική αλλά υφίσταται κυρίως μια τεράστια,βαθιά και πολύπλευρη κρίση αξιών. Αυτή, βέβαια, είναι μια κοινή διαπίστωση από πολλούς μιας και υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν μένουν στην επιφάνεια, αλλά κάνουν τον κόπο να ρίξουν και μια ματιά προς τα μέσα της ανθρώπινης ψυχής, αυτό που θα ονομάζαμε "περιεχόμενο". Για άλλους, φυσικά, αυτή είναι μια επίπονη και βαρετή διαδικασία, αφού ποιος έχει τώρα την όρεξη να ασχοληθεί με το τι γίνεται στην ψυχή του διπλανού του. Τι με νοιάζει εμένα σε τι πέλαγα ναυάγησε το καράβι του καθενός. Ας κοιτάξω την βολή μου, την ζωή μου, την άνεση μου..και όλα τ' άλλα ας πάνε στο καλό. Πόσες αλήθειες έρχονται,λοιπόν, στην επιφάνεια όταν η εποχή πιέζει και τα πράγματα δυσκολεύουν!Κι αναρωτιέμαι, πόση κενότητα, πόση ρηχότητα μπορεί να προσδιορίζει μερικούς ανθρώπους; Πόσο βαθιά νυχτωμένος είσαι όταν το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι το τι ρούχα θα φορέσεις, πόσο ακριβά παπούτσια θα αγοράσεις, σε ποιο κλαμπ θα βγεις απόψε και πόσο γάλα θα ρίξεις στον φραπέ σου. Δεν είμαστε μόνο η γενιά του καναπέ, όπως συχνά μας χαρακτηρίζουν, είμαστε η γενιά του φραπέ. Ρούφα και όλα καλά θα πάνε! Όχι, όμως. Τίποτα δεν πηγαίνει καλά. Όλα πηγαίνουν απ' το κακό στο χειρότερο κι είμαστε εμείς οι νέοι που ευθυνόμαστε για αυτό. Η ηθική αποτελμάτωση, η χαλάρωση δηλαδή των αξιών που διέπουν τη ζωή μας είναι η πιο κατάλληλη φράση για να περιγράψει την πλειοψηφία της νεολαίας. Χαλαρές σχέσεις, χαλαρές φιλίες, χαλαροί και ενίοτε ελεύθεροι έρωτες. Ποιο βασικό συστατικό λείπει απ' όλα αυτά και τα εμποδίζει να γίνουν αληθινά; Το συναίσθημα. Όλα γίνονται χωρίς κόπο, και κυρίως χωρίς συναίσθημα. Άνθρωποι που παραδέρνουν ανάμεσα στις νέες τάσεις της μόδας, στις απολιτίκ προσταγές της εποχής, στην ψυχαγωγία του όχλου, στη ρηχότητα της show-biz και καταλήγουν άβουλα όντα, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ενδιαφέροντα ή με πολύ απλά λόγια "άνθρωποι της επιφάνειας".Ζούμε μια εικονική ζωή σε μια εικονική πραγματικότητα.Διασκεδάζουμε, ερωτευόμαστε, μισούμε, επαναστατούμε κι όλα αυτά σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Γιατί; Για να κρύψουμε την κενότητα που μας διακατέχει, την άγνοια και την κατάντια μας. Τι κρίμα, όμως, που δεν είναι έτσι η ζωή. Το "φαίνεσθαι" γρήγορα χάνεται, κι αν κάτι μένει είναι το "είναι"! Ελπίζω -πως αλλιώς θα ζούσαμε χωρίς ελπίδα άλλωστε- ότι δεν είναι ακόμα αργά να γυρίσουμε σελίδα και να γράψουμε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία. Να διεκδικήσουμε έναν νέο εαυτό, περισσότερο ευαίσθητο και λιγότερο επιφανειακό.Περισσότερο δοτικό και λιγότερο ατομικιστικό. Να ξεφύγουμε απ' την επιφάνεια και να αγγίξουμε την ουσία της ζωής. Από άνθρωποι της επιφάνειας, να γίνουμε άνθρωποι όχι του περιεχομένου, αλλά άνθρωποι με περιεχόμενο. Ίσως, κάπως, κάποτε...ποιος ξέρει...

Αλεξάνδρα Πανταζή

Φέτος φοβήθηκα περισσότερο...17 Νοέμβρη!

     Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

                                                                              Μανώλης Αναγνωστάκης, Νοέμβρης 1983...

Κι η αγάπη,όταν γίνεται κραυγή,τρομάζει...

Λένε πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή.

Λένε πως,όταν φτάσεις ως την αρχή του γκρεμού και δώσεις την βουτιά,φταίει το κεφάλι σου που δεν σε κράτησε.

Και στο τέλος,αν κάποιος άλλος σου κατάφερε την τελική σπρωξιά,δικός σου καλεσμένος ήταν.

Παρεάκι σου.

Μόνο που όποιοι τα κηρύττουν όλα αυτά, δεν είδαν ποτέ τη θέα από την τελευταία πέτρα του γκρεμού.Βαδίζουν πάντα επί του ασφαλούς.

Και το κακό μ'αυτούς είναι πως συνήθως έχουν δίκιο.Διαθέτουν ατσάλινα επιχειρήματα.Στο τέλος,σου γανώνουν το μυαλό.

Όμως...Αν έφτασες ως εκεί...Λέμε αν...Αν έφτασες ως εκεί γιατί βιαζόσουνα να μάθεις,τι γίνεται πιο κάτω; Αν έχεις πάρει φόρα,γιατί φοβόσουνα μη στήσεις την αγάπη;Αν στο ίσιωμα,που γνώρισες τα κολλητάρια σου,σου χάρισαν το ρούχο της άνοιξης και σε ξελόγιασαν;Κι εσύ πάλι...Ήταν ανάγκη να το φορέσεις κατάσαρκα και να πετάξεις,σαν ηλίθιος,τη στολή παραλλαγής που σου 'ραψε η μάνα σου;Λέμε κι εμείς...Διάφορα.Μόνο οι άλλοι θα λένε;Σίγουρα πάντως, την ώρα της πτώσης, έβγαλες μια δυνατή φωνή:<<Αγάπη>> κραύγασες <<Αγάπη!>>>

Οι πάντες ορκίζονται πως δεν σ'άκουσαν ...

Τι φταις εσύ , αν δεν βρέθηκε κάποιος να σου έχει πει πως κι η αγάπη,όταν γίνεται κραυγή,τρομάζει...

                                                                                                           Αλκυόνη Παπαδάκη

Από έρωτα...

Πολλές φορές προσπάθησα να σε συγχωρέσω για τις νύχτες μας

που ξόδεψες σε ξένες αγκαλιές...

Δεν το κατάφερα ποτέ.

Λες πως είναι από εγωισμό,

λέω από έρωτα.

Δεν σε κατηγορώ, όμως, αγάπη μου.

Δεν ερωτεύτηκες ποτέ για να ξέρεις

ότι ο έρωτας δεν συγχωρεί το "λίγο" της ψυχής.

Τα θέλει όλα ή τίποτα.

Και όταν με είδες να απομακρύνομαι

με κοίταξες δακρυσμένος και φώναξες πάλι ότι φεύγω από εγωισμό.

Κι εγώ ψιθύρισα "από έρωτα φεύγω".

Δεν μ' άκουσες ποτέ...

Αλεξάνδρα Πανταζή