Η εποχή των άκρων!

Ζούμε σε μια εποχή που είναι σαν να βλέπεις ταινία σε fast forward. Όλα σήμερα τρέχουν με ραγδαίους και ενίοτε ανεξέλεγκτους ρυθμούς. Τι πάει λάθος με την κοινωνία μας; Όλοι βιάζονται να κάνουν πράγματα πολύ νωρίτερα από ότι πρέπει. Βλέπεις τα κοριτσάκια να θέλουν να γίνουν γυναίκες απ' τα δεκατρία τους. Βλέπεις  αγόρια στα δεκαπέντε να έχουν "δοκιμάσει" τα πάντα. Βλέπεις ανθρώπους να αντιδρούν βίαια για ασήμαντους λόγους, ανθρώπους νέους να αυτοκτονούν επειδή χώρισαν, ανθρώπους να αγαπάνε και να μισούν ακραία, άλλους να πέφτουν στην κατάθλιψη με την πρώτη δυσκολία, άλλους να είναι μονίμως χαρούμενοι γιατί είναι στον κόσμο τους και αγνοούν την πραγματικότητα. Που βρίσκεται το λάθος σε όλα αυτά; Τι πάει στραβά στην εποχή μας; Η έλλειψη μέτρου και η κυριαρχία των άκρων. Σήμερα ζούμε τη ζωή μας στα άκρα. Είμαστε έτοιμοι να ξεπεράσουμε τα όρια μας ανά πάσα στιγμή για οποιοδήποτε λόγο γιατί έχουμε χάσει το μέτρο. Δεν υπάρχει μέση κατάσταση σε ότι βιώνουμε. Θα πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι δεν υπάρχει μόνο το μαύρο και το άσπρο στη ζωή. Υπάρχει και το γκρι. Δεν υπάρχει μόνο το "ναι" και το "όχι". Υπάρχει και το "ίσως".Κάτι μάλλον θα ήξερε ο Αριστοτέλης όταν τόσα χρόνια πριν έλεγε "ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ"¨. Αυτό, λοιπόν, είναι το συστατικό που έχει χαθεί απ' τη ζωή μας και γι' αυτό όλα κινούνται στα άκρα, ανεξέλεγκτα. Ο καθένας μας πρέπει να βάλει τα προσωπικά του όρια, να αγαπήσει τον εαυτό του, να απαγκιστρωθεί από ακραίες πεποιθήσεις, να βάλει το μέτρο στη ζωή του. Δεν υπάρχουν μόνο δύο πλευρές στη ζωή. Υπάρχουν τόσες όσες εμείς μπορούμε να δημιουργήσουμε. Ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα, ας μην υπερβάλλουμε, ας μην μεγαλοποιούμε καταστάσεις και αντιστρόφως, ας βάλουμε όρια! Το να βάλεις μέτρο στη ζωή σου δεν σημαίνει ότι είσαι μέτριος και ότι θα ζήσεις μια μέτρια ζωή, σημαίνει ότι έχεις τη δυνατότητα και το σθένος να βιώνεις τις καταστάσεις, καλές ή κακές στις πραγματικές τους διαστάσεις..! Παν μέτρον άριστον, λοιπόν!

Αλεξάνδρα Πανταζή

Λόγια που άλλαξαν την ιστορία!

Υπήρξαν άνθρωποι που με τα λόγια που είπαν άλλαξαν τον ρου της ιστορίας της ανθρώπινης φύσης και σε αυτούς χρωστάμε πολλά. Ας αποδώσουμε έναν μικρό φόρο τιμής σε αυτούς λοιπόν διαλέγοντας κάποια απ’ τα σημαντικότερα λόγια που ειπώθηκαν ποτέ και βοήθησαν τον άνθρωπο να εξελιχτεί.

’Και όμως γυρίζει΄, είπε ο Γαλιλαίος λίγο μετά την καταδίκη του.

‘Ολοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του’ είπε πολύ σοφά ο Leo Tolstoy.

’Δεν απέτυχα. Απλά βρήκα 10.000 τρόπους που δεν δουλεύουν’ είπε πολύ έξυπνα ο Thomas Edison σε ερώτηση που του έκανε κάποιος για τα «αποτυχημένα» πειράματα να εφεύρει μια μπαταρία.

‘Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα’ είπε ο Νιλ Άρμστρονγκ, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στο φεγγάρι στις 21 Ιουλίου 1969.

’Τους πραγματικούς φίλους μας γνωρίζουμε στη δυστυχία μας’ είπε ο Ισοκράτης.

’Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα’ μας λέει πολύ σοφά ο Νίτσε.

’Πρεπει να γινουμε η αλλαγη που θελουμε να δουμε’ είπε σωστότατα ο μεγάλος ηγέτης Μαχάτμα Γκάντι.

’Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν’ είπε την ιστορική ατάκα ο Χαρίλαος Τρικούπης

.

’Ουτε το δυνατοτερο,ουτε το εξυπνοτερο των ειδων επιζει,παρα μονο αυτο που ειναι πιο ευπροσαρμοστο στην αλλαγη’ είπε ο Καρολος Δαρβινος.

Και κλείνουμε αυτό το άρθρο με τους δικούς μας σοφούς που χωρίς αυτούς απλά δεν θα υπήρχε ιστορία για να γραφτεί.

«Ελευθερία ή Θάνατος» είπε πολύ σωστά ο Ρήγας Φεραίος και οι Έλληνες τον ακολουθήσαμε…

«Εν οίδα ότι ουδέν οίδα»  είπε ο μεγάλος δάσκαλος Σωκράτης.

Φυσικά δεν ήταν δυνατόν να συμπεριληφθούν όλα το σοφά λόγια που έχουν ειπωθεί, γι’ αυτό έγινε μια μικρή προσωπική επιλογή!

Αγάπησε τον εαυτό σου...

Είναι αυτό το  μικρό "πραγματάκι" στη ζωή μας που περνά απαρατήρητο και έχει για καιρό μπει στη λίστα αναμονής. Έχουμε τόσο πολύ αναλωθεί στην ιδέα του να δίνουμε στους άλλους μόνο, που τελικά ξεχάσαμε να αφήσουμε κάτι και για εμάς. Φυσικά και είναι πολύ όμορφο να δίνεις και να δίνεσαι στους ανθρώπους που αγαπάς αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάπου εκεί υπάρχει κι ένα βαθύτερο κομμάτι του εαυτού μας που αναζητά κι αυτό με την σειρά του την αγάπη μας! Δεν μπορείς να περιμένεις απ' τους άλλους να σε αγαπάνε και να σε αποδέχονται, όταν εσύ ο ίδιος δεν αγαπάς τον εαυτό σου. Και δεν μιλάμε για εγωκεντρισμό αλλά για την ανάγκη που έχει ο καθένας ξεχωριστά να αποδεχτεί τον εαυτό σου σαν ένα μοναδικό και ξεχωριστό ον, να αγαπήσει το "είναι" του με τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματα του. Οι περισσότερες ανασφάλειες μας οφείλονται ακριβώς σε αυτό το γεγονός, ότι δεν έχουμε αγαπήσει τον εαυτό μας, δεν είμαστε καλά με τον εαυτό μας, δεν τον έχουμε αποδεχτεί και δεν μπορούμε να πατήσουμε γερά στα πόδια μας. Θεωρούμε ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι από εμάς και ζητάμε την δική τους αποδοχή για να καλύψουμε το κενό μας. Πρώτα εμείς όμως πρέπει να αγαπήσουμε κάθε κομμάτι μας γιατί αυτό είμαστε. Αγαπήστε , λοιπόν, τον εαυτό σας όπως είναι. Ότι δεν σας αρέσει αλλάξτε το αλλά μην περιμένετε από τους άλλους να κάνουν τη δουλειά για εσάς. Ένας εσωτερικός διάλογος με το βαθύτερο "εγώ" μας θα μας φανέρωνε το ποιοι πραγματικά είμαστε, το τι αξίζουμε, το τι μπορούμε να κάνουμε, το που βαδίζουμε και που θέλουμε να φτάσουμε. Αν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, αν νιώθεις περήφανος γι' αυτό που είσαι, αν αγαπάς τα λάθη σου και τα σωστά σου, τότε ξέρεις που βαδίζεις γιατί έχεις εμπιστοσύνη σε εσένα. Τα πάντα όμως ξεκινούν απ' την αποδοχή και την αγάπη του εαυτού μας από εμάς τους ίδιους κι όχι από την αναγνώριση και τη γνώμη των άλλων. Πέτα από πάνω σου το "τι θα πει ο κόσμος" και σκέψου μόνο το τι θα πεις εσύ στον εαυτό σου όταν σου ζητήσει τα ρέστα για την ζωή που δεν τον άφησες να ζήσει. Είναι τόσο δύσκολο τελικά....;

Υ.Γ. Και προς θεού, ότι είναι να κάνεις κάν' το τώρα. Όχι άλλες λίστες αναμονής για ένα αύριο που κανείς δεν σου έχει εγγυηθεί ότι θα έρθει.

Αλεξάνδρα Πανταζή

Αν ήταν όλα...αλλιώς!

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας... Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει... Αν στην προβλήτα μάς περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε... Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι... Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τούς περνούσαμε για κατατρεγμένους. Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες... Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση...

Πόσος χαμένος χρόνος, αλήθεια!

Aν... Αν...

Αν ήταν όλα... αλλιώς! Μα τότε, πώς θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Αλκυόνη Παπαδάκη, "Αν ήταν όλα αλλιώς"

Στην τύχη...

Όλα μου τα χρόνια τα ξόδεψα στην τύχη.

Δεν την κυνήγησα ποτέ, εκείνη με έβρισκε πάντα.

Και τώρα, σκέφτηκα, ήρθε η σειρά μου. 

Θα τα παίξω όλα.

Όλα η τίποτα.Έτσι ήμoυν εγώ. 

Τα μέτρια δεν τα μπορούσα, δεν τ' άντεχε η ψυχή μου.

 Πόνταρα τα όνειρα μου και κέρδισα. 

"Τα ρέστα μου", είπα φεύγοντας στη ζωή.

Εκείνη χαμογέλασε,ήξερε ότι μου χρωστούσε...


Αλεξάνδρα Πανταζή

Η αγαπημένη ώρα

Κι έρχεται κάθε βράδυ η αγαπημένη ώρα.

Κλείνω πίσω μου την πόρτα

αφήνοντας για λίγο τον κόσμο απ’ έξω,

πετώ τη μάσκα μου στο πάτωμα,

γδύνω σιγά-σιγά την ψυχή μου

κοιτάζω το πρόσωπο μου στον καθρέφτη

και είμαι επιτέλους εγώ.

Για ένα μονάχα λυπάμαι...

Για ένα μονάχα λυπάμαι

Για τις στιγμές που δεν τόλμησα να ζήσω.

Και  έρχονται κάποτε αυτά τα βράδια

που αναπολώ τη ζωή που από φόβο έχασα.

Για ένα μονάχα λυπάμαι,

που κρέμασα κάποτε τα όνειρα μου στ’ αστέρια

και τώρα δεν έχω πια τη δύναμη να τα φτάσω.

Φέγγουν για λίγο την ψυχή μου από μακριά

μα με το πρώτο άγγιγμα της αυγής χάνονται.

Εγώ, που τόσο πολύ αγάπησα το φως,

πώς βρέθηκα να κυνηγάω σκοτάδια;

Αλεξάνδρα Πανταζή